انوری › رباعی شمارهٔ ۶۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

تا دست امید ما شکستیم ز دوست / زیر لگد فراق پستیم ز دوست
دشمن به دعای شب چرا برخیزد / چون ما به چنین روز نشستیم ز دوست