انوری › رباعی شمارهٔ ۷۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

اندوه تو چون دلم به شادی نگذاشت / آخر ز وفاش باز نتوانی داشت
هرچند ز تو به جز جفا حاصل نیست / من تخم وفاداری تو خواهم کاشت