انوری › رباعی شمارهٔ ۷۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

اندوه تو چون دلم به شادی انگاشت / وز بهر تو پیوند جهانی بگذاشت
گیرم ز جفاش باز نتوانی برد / دایم ز وفاش باز نتوانی داشت