انوری › رباعی شمارهٔ ۸۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

چشمم ز غمت به هر عقیقی که بسفت / بر چهره هزارگل ز رازم بشکفت
رازی که دلم ز جان همی داشت نهفت / اشکم به زبان حال با خلق بگفت