انوری › رباعی شمارهٔ ۹۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “

آن بت که دلم به زلف چون شست گرفت / عالم به خمار نرگس مست گرفت
بس دل که کنون به قهر در پای آورد / زین تیشه که آن نگار بردست گرفت