انوری › رباعی شمارهٔ ۱۰۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دادم به امید روزگاری بر باد / نابوده ز روزگار خود روزی شاد
زان می‌ترسم که روزگارم نبود / چونان که ز روزگار بستانم داد