انوری › رباعی شمارهٔ ۱۰۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

جوهر که ز ایزدش همی نامد یاد / وز مرتبه آفتاب را بار نداد
از مرگ به یک تپانچه در خاک افتاد / احسنت ای مرگ هرگزت مرگ مباد