انوری › رباعی شمارهٔ ۱۱۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

چون نیست یقین که شب چه خواهد آورد / پیشش غم ناآمده نتوانم خورد
فردا چو ندانم که چه خواهد بودن / امروز چه دانم که چه می‌باید کرد