انوری › رباعی شمارهٔ ۱۱۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

صد پرده شبی فلک ز من بردارد / تا روز چو شب زپرده بیرون آرد
ار دست شب و روز به شب بگریزد / هر کس که چو روز من شبی بگذارد