انوری › رباعی شمارهٔ ۱۲۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گر دوست مرا به کام دشمن دارد / یا خسته دل و سوخته خرمن دارد
گو دار کزین جفا فراوان بیش است / آن منت غم که بر دل من دارد