انوری › رباعی شمارهٔ ۱۲۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دل گرچه غمت ز جان نهان می‌دارد / اشکم همه خرده در میان می‌دارد
جان بی‌تو کنون فراق تن می‌طلبید / دل بی‌تو کنون ماتم جان می‌دارد