انوری › رباعی شمارهٔ ۱۲۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

با آنکه غم عشق تو از من جان برد / وان جان به هزار درد بی‌درمان برد
تا دسترسی بود مرا در غم تو / انگشت به هیچ شادیی نتوان برد