انوری › رباعی شمارهٔ ۱۵۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

پست افکندم غم تو ای سرو بلند / شادم که مرا غمت بدین روز افکند
داد من و بیداد تو آخر تا کی / عذر من و آزار تو آخر تا چند