انوری › رباعی شمارهٔ ۱۶۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

چندان که مرا دلبر من رنجاند / گر هیچ کسی نداند ایزد داند
یک دم زدن از پای فرو ننشیند / تا بر سر آب و آتشم ننشاند