انوری › رباعی شمارهٔ ۱۶۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

یکباره مرا بلایت از پای نشاند / بر یک یک مویم آب رنجوری ماند
چون سیم و زرم بر آتش تیز گداخت / وان سیم و زری که بود بر خاک فشاند