انوری › رباعی شمارهٔ ۱۷۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

چشم و دل من که هرچه گویم هستند / در خصمی من به مشورت بنشستند
اول پایم بر درغم بشکستند / واخر دستم ز بی غمی بر بستند