انوری › رباعی شمارهٔ ۱۷۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

در بزمگهی که مطربی کوس کند / بر تیر قضا تیر تو افسوس کند
رایات تو گر روی به بغداد نهد / دجله به در ریش زمین بوس کند