انوری › رباعی شمارهٔ ۱۷۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

زلف تو مصاف عنبر تر شکند / لعل تو نهال شهد و شکر شکند
گل کیست که با رخ تودر باغ آید / وانگه دو سه روز خویشتن برشکند