انوری › رباعی شمارهٔ ۱۷۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دلبر چو ز من قوت روان باز افکند / دل صحبت من بدان جهان باز افکند
صبر از پی دل هم شدنی بود ولیک / روزی دو سه از برای جان باز افکند