انوری › رباعی شمارهٔ ۱۹۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

شبها ز غمت ستم کشم باید بود / وز محنت تو بر آتشم باید بود
پس روز دگر تا پی غم کور کنم / با این همه ناخوشی خوشم باید بود