انوری › رباعی شمارهٔ ۱۹۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دوشم ز فراق تو همه شیون بود / چشمم چو پر از خون شده پرویزن بود
بر هر مژه خونی که مرا درتن بود / چون دانهٔ نار بر سر سوزن بود