انوری › رباعی شمارهٔ ۱۹۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بر عید رخت دلم چو پیروز نبود / از عید دل سوخته جز سوز نبود
گویند که چون گذشت روز عیدت / ای بی‌خبران چو عید خود روز نبود