انوری › رباعی شمارهٔ ۲۰۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

با آنکه غم از دلم برون می‌نشود / از تلخی صبر دل زبون می‌نشود
با این همه غصه سخت جانی دارد / این دیده که از سرشک خون می‌نشود