انوری › رباعی شمارهٔ ۲۰۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

در مستی اگر ببرد خوابم شاید / می دیده ببندد ارچه دل بگشاید
بیدار ز مادران چو تو کم زاید / بخت تو نیم که هیچ خوابم ناید