انوری › رباعی شمارهٔ ۲۰۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

جان یک نفس از درد تو می‌ناساید / وز دل نفسی بی‌تو همی برناید
یکبار دگر وصل تو درمی‌باید / وانگه پس از آن اگر نمانم شاید