انوری › رباعی شمارهٔ ۲۱۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بس راه که پای همتم پیماید / تا مشکل یک راز فلک بگشاید
بس روز سیه که از غلط پیش آید / تا از شب شک صبح یقینی زاید