انوری › رباعی شمارهٔ ۲۱۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دی قهر تو گفتی که اجل می‌زاید / وامروز بقا به عدل می‌افزاید
آن قهر جهانگیر چنان می‌بایست / وان عدل جهان‌دار چنین می‌باید