انوری › رباعی شمارهٔ ۲۱۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

باری بنگر که چشم من چون گرید / هر شب ز شب گذشته افزون گرید
از چشم ستاره بار خون افشانم / گر چشم بود ستاره را خون گرید