انوری › رباعی شمارهٔ ۲۲۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گویی که میفکن دبه در پای شتر / تا من چو خران همی جهم بر آخر
گر نه زندت صلاح قواد پسر / من بر ... این سخن زنم ... ی پر