انوری › رباعی شمارهٔ ۲۲۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دل محنت تازه چاشنی کرد آخر / سوگند هلاک جان من خورد آخر
عشقی که فرود برد جهانی به زمین / می‌جست و هم از زمین برآورد آخر