انوری › رباعی شمارهٔ ۲۲۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ما با این همه غم با که گساریم آخر / وین غصه دمی با که برآریم آخر
کس نیست که با او نفسی بتوان زد / تنها همه عمر چون گذاریم آخر