انوری › رباعی شمارهٔ ۲۳۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای ماه تمام برنیایی آخر / جانی که همی رخ ننمایی آخر
چون جان به لطافت و چو ماهی به جمال / جان من و ماه من کجایی آخر