انوری › رباعی شمارهٔ ۲۴۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

آن شد که من از عشق تو شبهای دراز / با مه گله کردمی و با پروین راز
جستم ز تو چون کبوتر از چنگل باز / رفتم نه چنان که دیگرم بینی باز