ابوسعید ابوالخیر › رباعی شمارهٔ ۱۶۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دل گر چه درین بادیه بسیار شتافت / یک موی ندانست و بسی موی شکافت
گرچه ز دلم هزار خورشید بتافت / آخر به کمال ذره‌ای راه نیافت