انوری › رباعی شمارهٔ ۲۵۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

پیروزشه ای خورده سپهر از تو هراس / هر ساعت و بس کرده زمین‌بوس و سپاس
زیرا که کنی به خنجر چون الماس / از هفت فلک به یک زمان چارده طاس