انوری › رباعی شمارهٔ ۲۵۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

در منزل دل غم تو می‌آید و بس / در سکنهٔ جان غم تو می‌باید و بس
تا صبح جمال فتنه‌زای تو دمید / گویی که ز شب غم تو می‌زاید و بس