انوری › رباعی شمارهٔ ۲۵۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

روزی که کنم هجر ترا بر دل خوش / گویم چه کنم تن زنم اندر آتش
چون راست که در پای کشم دامن صبر / عشق تو گریبان دلم گیرد و کش