انوری › رباعی شمارهٔ ۲۵۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

چون بندگی شهت نمی‌آید خوش / با ملک چو آب و دولت چون آتش
برخیز و بسیج آن جهان کن خوش خوش / اینجا علف گلخن دوزخ بمکش