انوری › رباعی شمارهٔ ۲۶۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

با خاک برابرم ز بی‌سنگی خویش / وز دل خجل از دوام دلتنگی خویش
یارب بدهم شرم ز بی‌شرمی خویش / تا باز هم ز ننگ بی‌ننگی خویش