انوری › رباعی شمارهٔ ۲۶۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گل روز دو عرض می‌دهد مایهٔ خویش / زنهار میفکن تو بر آن سایهٔ خویش
او خود چو ببیند پس از آن پایهٔ خویش / در پای تو ریزد همه پیرایهٔ خویش