انوری › رباعی شمارهٔ ۲۶۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

تا دست طمع بشستم از عالم خاک / از گرد زمانه دامنی دارم پاک
امید بقا یکی شد و بیم هلاک / چون من ز جهان برفتم از مرگ چه باک