ابوسعید ابوالخیر › رباعی شمارهٔ ۱۶۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

آن دل که تو دیده‌ای زغم خون شد و رفت / وز دیدهٔ خون گرفته بیرون شد و رفت
روزی به هوای عشق سیری میکرد / لیلی صفتی بدید و مجنون شد و رفت