انوری › رباعی شمارهٔ ۲۸۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دردا که فرو شد لب شادی را غم / پر گشت و نگون گشت پیمانهٔ غم
دشواری بیش گشت و آسانی کم / واین ماند ز عالم که دریغا عالم