انوری › رباعی شمارهٔ ۲۹۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

من غره به گفتار محال تو شدم / زان روی سزای گوشمال تو شدم
وین طرفه که آزمود صد بار ترا / هم باز به عشوه در جوال تو شدم