انوری › رباعی شمارهٔ ۲۹۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

روزی که به حیلت به شب تیره برم / می‌گویم شکر و باز پس می‌نگرم
بنگر که ز عمر در چه خون جگرم / تا روز گذشته را غنیمت شمرم