انوری › رباعی شمارهٔ ۲۹۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

زلف تو دلم برد و به جان در خطرم / گیرم که ز بیم پی به زلفت نبرم
باری دمی از زیر کله بیرون کن / چندان که ز دور در دل خود نگرم