خلیل‌الله خلیلی › رباعی شمارهٔ ۱۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

از ابر سیاه لعل و گهر می ریزد / وز دیده ی من خون جگر می ریزد
بی روی تو از هر مژه ام در گلشن / دامن دامن لاله تر می ریزد