خلیل‌الله خلیلی › رباعی شمارهٔ ۵۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

افسوس که زندگی دمی بود و غمی / قلبی و شکنجه ای و چشمی و نمی
یا جور ستمگری کشیدن هر روز / یا خود به ستمکشی رساندن ستمی