انوری › رباعی شمارهٔ ۳۱۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

پر شد ز شراب عشق جانا جامم / چون زلف تو برهم زده گشت ایامم
در عشق تو این بود مراد و کامم / کز جملهٔ بندگان نویسی نامم