خیام › رباعی ۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

آورد به اِضطرارم اوّل به وجود، / جز حیرتم از حیات چیزی نفزود،
رفتیم به اِکراه و ندانیم چه بود / زین آمدن و بودن و رفتن مقصود!